Wij gebruiken first-party en third-party cookies voor analytische en technische doeleinden en verwerken gegevens die nodig zijn om profielen op te stellen op basis van uw surfgedrag. Meer informatie en instellingen vindt u via “Cookie-instellingen”.
Terug
Op de oostflank van de promenade, bijna tegen het station aan, strekt zich de lange en imposante gevel van de Caves Montesquieu uit — een historisch monument dat we tegenwoordig kennen als Montesquius. Het complex werd in 1918 opgericht door de hand van Ramona Roig i Manubens, erfgenaam van een botanische afkomst die, na zijn emigratie naar Cuba en een fortuin had verdiend met de productie van vaten en de wijnhandel, terugkeerde naar de Penedès met de wens om mousserende kwaliteitswijnen te produceren. De familie doopte het merk met de middeleeuwse plaatsnaam van hun geboorteland Urgell, het kasteel van Montesquiu, en bouwde de eerste schepen in de buurt van het Atheneum.
Het oorspronkelijke gebouw, dat nu de erfgoedkern van het complex is, beantwoordt aan een industriële classicistische taal: symmetrische gevels van lichte baksteen, grote geplaveide ramen die de wijnbouwgebieden overspoelen met natuurlijk licht en een dak met vier wateren dat het dak in delen oplost op een enkele helling. De openingen, drie bij drie gegroepeerd, worden omlijst door pilaren en sardine lateien die zowel een structurele oplossing als een siermotief zijn. In de bovenste strook, gemaakt van rode en bruine baksteen, vielen oorspronkelijk geometrische reliëfs en een centrale roos die de zolder ventileerde op.
In 1945, na de burgeroorlog, verplaatste de familie Santacana-Roig de productie naar de huidige locatie om de verouderingscapaciteit te vergroten. De verhuizing valt samen met de opening van de eerste ondergrondse cava's en de geleidelijke vervanging van het merk Coll de Juny door Montesquius. Het gebouw krijgt opeenvolgende uitbreidingen: een eigentijds centraal gebouw dat de toegang van vrachtwagens en bezoekers oplost; en aan de ene kant een overdekte cilindrische toren die als hoek fungeert en als een stedelijk draaipunt fungeert. Ondanks de toevoegingen heeft de gevel de uitlijning en unitaire uitstraling behouden dankzij de overheersing van de zichtbare baksteen.
In de jaren zestig en zeventig werden nieuwe expeditietunnels en verouderde tunnels gegraven, die drie niveaus onder het maaiveld bereikten, waarbij gebruik werd gemaakt van de compacte klei van de Sadurnische ondergrond. Tegenwoordig zijn de galerijen meer dan anderhalve kilometer lang en herbergen ze honderdduizenden flessen die op rijm rusten. Tijdens de rondleiding kunt u historische persen, een handmatige slachtmuur en een archief van smederijen bekijken, evenals documenten en foto's die de baanbrekende export naar Latijns-Amerika uitleggen.
Op de gevel staat het logo van het huis in dialoog met moderne composities van xarel·lo en macabeo die groeien in de keramische potten van de balustrade. Het interieur bestaat uit pilaren die regelmatig aan de muren zijn bevestigd en tongewelven met verlaagde betonnen bogen die doorschijnende beuken genereren, ideaal voor natuurlijke airconditioning. Het complex geniet BPU-erfgoedbescherming binnen de POUM (dossier 61) en is opgenomen in de inventaris van architectonisch erfgoed van Catalonië (IPAC 38299).
Tegenwoordig produceert Montesquius nog steeds lang gerijpte cava's en verwelkomt het bezoekers het hele jaar door middel van themaproeverijen waarbij de biologische wijngaard van het landgoed Font-Rubí wordt verkend. Onder de curiositeiten is het vermelden waard de kleine collectie exportposters uit de jaren twintig, waarop in het Spaans, Frans en Engels reclame werd gemaakt voor het merk met de legende „champagne éthode champenoise” — een getuigenis van een tijd dat DO Cava nog niet bestond. Het bezoek eindigt bij de toren, een bevoorrecht uitkijkpunt over de wijnrankenzee die Sant Sadurní omringt.
CAT
ESP
ENG
FRA
POR
ITA
ALE
ZH
JA
