Wij gebruiken first-party en third-party cookies voor analytische en technische doeleinden en verwerken gegevens die nodig zijn om profielen op te stellen op basis van uw surfgedrag. Meer informatie en instellingen vindt u via “Cookie-instellingen”.
Terug
Aan de voet van de heuvel die de zuidkant van Sant Sadurní domineert, naast de fontein van Mingo, staat deze ongewone achthoekige uitkijktoren die de Sadurninanen kennen als de Torre de les Aigües. Het werd geboren in 1874, aan het einde van de Derde Carlin-oorlog, toen het ingenieurskorps van het leger op zoek was naar strategische punten om de toegang tot de stad te beschermen. Het project voorzag in een structuur van 11,5 m hoog en 5 m breed van binnen, met zandstenen muren van één palmdikte die aan de basis tot zeven palmen reiken - bijna 1,7 m - om vijandelijke artillerie te weerstaan.
Het hoofdgebouw, opgetrokken uit ongehouwen stenen en vastgebonden met kalkmortel, wordt van het tweede niveau gescheiden door een krachtige kroonlijst die uitkomt op het terras dat wordt bekroond door zestien merlets en een klein halfrond poortgebouw met spittlers. Op middelhoge hoogte versterkt een rij openingen, ook ontworpen voor de romp, het militaire karakter. Het interieur bestond oorspronkelijk uit drie verdiepingen bedekt met balken en een vierde verdieping in de open lucht van waaruit de vlakte van Penedès en de Camino de Vilafranca werden bestuurd.
De bewaarde gemeentelijke documentatie beschrijft in detail de kosten van het werk — tegels, dakspanen, dakspanen en houten balken — en hoe, toen de druk van Carlin voorbij was, werd overeengekomen om het te bouwen op het Formosa-gebergte, buiten de omtrek van de tweede muur. De eigenaar stond de grond af op voorwaarde dat, wanneer de fortificatie niet nodig was, de nalatenschap aan hem zou worden teruggegeven of de onteigening zou worden betaald.
Toen de defensieve behoeften vervaagden, maakte de stad gebruik van de robuustheid van de toren om er een waterreservoir van te maken voor de naburige bron, een functie die de populaire naam Torre de les Aigües heeft opgeleverd. Decennialang werd de structuur verlaten totdat, al in de 21e eeuw, de gemeenteraad en de gemeenschap van Mina i Aigües La Salut de integrale restauratie ervan promootten (2008). Het project, ondertekend door de architecten Ozcáriz-Lindström, verstevigde de muren, herbouwde de muren, restaureerde de merlets, opende nieuwe gewelven en voorzag het gebouw van metalen trappen om het verhaal te vertellen tijdens pedagogische bezoeken, hoewel de binnentoegang momenteel niet regelmatig open is.
Tegenwoordig is de toren het laatste zichtbare getuigenis van de tweede muurlijn van Sant Sadurní en een belangrijk onderdeel om inzicht te krijgen in de angst en het organisatievermogen van de buren in tijden van oorlog. Architectonisch gezien de ongekende toewijding aan de Penedès voor het achthoekige plan — de rest van de pug-forten was circulair —, de mix van militaire technologie en materialen van het land en de daaropvolgende symbiose met de watervoorziening die het voortbestaan van het land heeft gegarandeerd. 's Nachts benadrukt een discrete verlichting het met merlets bekroonde silhouet en verandert het oude fort in een historische vuurtoren die zichtbaar is vanuit een groot deel van de stad.
CAT
ESP
ENG
FRA
POR
ITA
ALE
ZH
JA
