Wij gebruiken first-party en third-party cookies voor analytische en technische doeleinden en verwerken gegevens die nodig zijn om profielen op te stellen op basis van uw surfgedrag. Meer informatie en instellingen vindt u via “Cookie-instellingen”.
Terug
In de afschuining gevormd door de straten van Josep Rovira en de zuidgevel staat een van de meest opvallende gebouwen aan de modernistische grens van Sadurnines. Het pakhuis dat de familie Rovira-Santacana — de populaire Mota — in 1912 in opdracht gaf aan architect Domènec Boada i Piera (hoewel we bij de kroning nog steeds 1905 lezen) werd geboren als een magazijn voor wijn en cava, maar de decoratieve uitbundigheid ervan gaat veel verder dan louter industriële functionaliteit.
Het driehoekige perceel is tot op de laatste palm gebruikt: de twee zijgevels zijn in een ronde afschuining gezaagd waar alleen de grote toegangsdeuren opengaan. Dit portaal, met een valse schaarse boog, wordt beschermd door een monumentale waterscheiding vol slingers en bloemmotieven die uitmondt in een halfronde onderbeker met daarboven een keramische palm. Twee pinakels met gevormde ballen flankeren de as en kondigen al de feestelijke sfeer van de compositie aan. Aan beide zijden hebben de gevels verticale strepen die samenvallen met de delen van de binnenste Catalaanse gewelven; deze stroken werden ook bekroond met pinakels, wat de verticaliteit versterkte en een dialoog aanging met de indeling van de traliebalken die het dak ondersteunen.
De fabriek bestaat in wezen uit baksteen en zichtbaar werk, maar de pleisterlagen zijn verantwoordelijk voor het tekenen van een gewatteerd leer dat de bloemenreliëfs accentueert. De grote ramen — één per gevel — reproduceren de kronkelige vormgeving van het hoofdportaal en laten een zenitlicht binnen over de binnenbeuken, ontworpen om laarzen en kuipen te huisvesten. Binnenin dalen de platte bakstenen gewelven af op ijzeren pilaren, een gemengde techniek die zeer kenmerkend is voor de Penedese industriële architectuur van het begin van de 20e eeuw.
De geschiedenis van het gebouw gaat gepaard met de pracht van de wijnbouw van de stad: het was het eerste pakhuis van de gebroeders Rovira-Santacana en werd al snel overgenomen door de Santacana Roig cava's, die uiteindelijk de Montesquiu cava op de markt zouden brengen. Het decoratieve karakter is echter nooit ten koste gegaan van de productiviteit, en het geheel is in goede algemene staat bewaard gebleven en is opgenomen in de POUM van 2010 als Cultural Asset of Local Interest (BCIL 8942-I).
Tegenwoordig is het magazijn nog steeds in particuliere handen en wordt het productief gebruikt in verband met de restauratie van Cal Blay, maar de toegang tot het interieur is niet openbaar. Desondanks blijft de gevel een trekpleister voor architecten en liefhebbers, wat getuigt van hoe het modernisme zelfs de meest bescheiden industriële programma's wist te veredelen. De pinakels, de omcirkelde datum en de combinatie van metselwerk en keramiek vormen een klein openluchtmuseum over de stedelijke huid van de Sadurnijnen.
CAT
ESP
ENG
FRA
POR
ITA
ALE
ZH
JA
