Wij gebruiken first-party en third-party cookies voor analytische en technische doeleinden en verwerken gegevens die nodig zijn om profielen op te stellen op basis van uw surfgedrag. Meer informatie en instellingen vindt u via “Cookie-instellingen”.
Terug
Casa Madurell, opgericht in 1864 in het hart van het historische centrum, vertegenwoordigt de plechtige intrede van eclecticisme in de stad. De commissie ging verschillende keren naar Josep Madurell Vinyals, eigenaar van de boerderij Prunamala i batlle — de eerste die in 1863 door middel van algemene verkiezingen werd gekozen. De architect Carles Gauran i Casals uit Barcelona, nauw verbonden met de stad, was de auteur van het project en ook van het gemeentelijk perceel.
Het gebouw maakt gebruik van een groot perceel tussen Carrer de l'Església en Carrer de Campanar, waardoor het een achterpatio heeft. Het presenteert drie identieke crugies en een gevel van absolute symmetrie: begane grond, twee verdiepingen en zolder, allemaal bekroond door een gegoten dakrand van geprefabriceerde stukken.
Op de begane grond markeren drie laaggewelfde portalen met stenen takken en prominente kegelvormige leuningen de toegang. Nobele houten deuren verraden nog steeds de sociale rang van de eigenaar. Op de eerste verdieping staat de schijnwerpers op een balkon met stenen lozana en een buitengewoon bewerkte smeedijzeren balustrade met geometrische lintmotieven en centrale bloemen.
De picturale afwerking imiteert gekleurd marmer en bevat medaillons en zwaarden die doen denken aan de Orde van Isabel de Katholieke, een onderscheiding die Madurell kreeg tijdens de aanleg van de spoorlijn. Boven de openingen ondersteunen klassieke posters een kroonlijst. Op de tweede verdieping zijn de balkons individueel en wordt de decoratie subtieler, terwijl op de zolder drie ovale bogen het interieur net onder de dakrand beluchten.
In 1940 is een gedeeltelijke hervorming gedocumenteerd, maar het algemene beeld is bewaard gebleven dankzij de categorie BCIL 1686-I (POUM-blad 5) en de IPAC-code 2852. Het is momenteel een privéwoning, hoewel de Sadurninanen het beschouwen als een onlosmakelijk onderdeel van de Kerkstraat, die samen met de klokkentoren een van de meest gevierde ansichtkaarten vormt.
Het huis vertelt ons over een moment van premodernistische pracht waar kleur, smeedwerk en ere-iconografie samenkwamen om economische macht en prestige uit te drukken. Wanneer de middagzon de valse knikkers en ijzerfabrieken verlicht, lijkt de gevel de toast te doen herleven op de grote gelegenheden die Josep Madurell organiseerde om de aankomst van de trein en, wie weet, misschien de eerste cava's in de regio te vieren.
CAT
ESP
ENG
FRA
POR
ITA
ALE
ZH
JA
