Huis van Lluis Mestres

Casa Lluís Mestres, gelegen in het hart van de Ravalstraat, is ongetwijfeld een van de meest verfijnde stukken van het Sadurniniaanse modernisme. Het huis werd ontworpen tussen 1909 en 1912 waarbij gebruik werd gemaakt van de structuur van een vorig huis, in een tijd waarin de stad economisch herleefde na de dramatische periode van phylloxera. De eigenaar, de wijnhandelaar en ondernemer Lluís Mestres i Domènech, gaf het project opdracht aan de Penedesische architect Santiago Güell i Grau, toen stadsarchitect.
Het resultaat is een gebouw van drie verdiepingen met een begane grond, twee verdiepingen en een dak, dat speelt met symmetrie en met een gradatie van openingsgroottes die de slankheid accentueert. De gevel is volledig gestuukt met een sgraffiti die de opgevulde tegel imiteert: meer bossig op voetgangersniveau, ruwer en decoratiever op de bovenste verdiepingen. Op straat geven drie portalen leven aan de begane grond: het centrale portaal, met een verlaagde boog en rijk bloemenschrijnwerk, leidt naar de huizen; aan de zijkanten, met een platte rand, was oorspronkelijk het bedrijfspand gevestigd dat verbonden was met de familie. Boven de deur bevindt zich een haakje met de initialen „L M”, een persoonlijke getuigenis van de promotor.
De kronkelige en bloemige taal die typerend is voor het modernisme komt tot in elk detail naar voren: een schuifbalkon en balkons met stenen platen, smeedijzeren balustrades met plantaardige motieven, verlaagde lijstwerk over de openingen en een golvende kroon die fungeert als een feestelijk omhulsel. Tussen de vloeren valt een strook tegels op, die als een „tweede huid” fungeert en al het keukengerei visueel bindt. Het dak, beschermd door een gebogen ijzeren balustrade, verbergt de achtertuin, verbonden door een galerij ondersteund door ijzeren zuilen die doen denken aan modernistische kassen.
De historische context van de bouw is belangrijk: toen de wijncrisis voorbij was, wilde Sant Sadurní een beeld van vooruitgang en goede smaak uitstralen. Güell, opgeleid aan de ETSAB in 1892, was in staat eclecticisme, historisme en modernisme te interpreteren, en in het Masterhouse toonde hij zijn meest organische facet, zonder afstand te doen van de symmetrische orde die hij van het classicisme had geërfd.
Het weer was goed voor hem. Het huis is uitgeroepen tot cultureel bezit van lokaal belang (BCIL 1683-I) en verzameld in de IPAC onder nummer 2866. Het is in goede staat bewaard gebleven en wordt voor residentieel gebruik gebruikt, nog steeds in privébezit. De laatste gemeentelijke verordeningen (POUM 2010, dossier 10) hebben gezorgd voor het behoud van de architectuur.
Tot de unieke elementen behoren het originele timmerwerk, het smeedwerk van leuningen en roosters, de tuingalerij en de delicate bovendakrand. De zachte chromatische gradatie van de pleisters, het kleurenspel van het lijstwerk en de constante aanwezigheid van bloemmotieven maken van de gevel een ware catalogus van toegepaste kunst. Als je door de Raval loopt zonder naar de letters „L M” op te kijken, mis je de kans om een van de ansichtkaarten te begroeten die het meest geliefd was bij de Sadurninanen.

Te bezoeken: Nee
Meer informatie: Link 1