Wij gebruiken first-party en third-party cookies voor analytische en technische doeleinden en verwerken gegevens die nodig zijn om profielen op te stellen op basis van uw surfgedrag. Meer informatie en instellingen vindt u via “Cookie-instellingen”.
Terug
Het Casa de la Vila is veel meer dan het administratieve hoofdkwartier van Sant Sadurní: het is de openbare gevel van een gemeenschap die in het laatste derde deel van de 19e eeuw besloot om moderniteit en vertrouwen in de toekomst uit te stralen. Het gebouw, begonnen in 1887 onder leiding van de architect Ubald Iranzo i Eiras uit Barcelona, verving het oude Lagerhuis (1673), dat toen in puin lag. Het project, uitgevoerd tussen 1887 en 1900 met verschillende uitbreidingen, getuigt van een geordend eclecticisme dat al intuïtief is ten opzichte van het modernisme.
Het ligt op een lang rechthoekig perceel dat het hele uiteinde van het stedelijke eiland omsluit. Het bestaat uit begane grond, twee verdiepingen, zolder en dak, georganiseerd in vijf perfect symmetrische lichamen, met uitzondering van de klokkentoren die, na de sloop van twee aangrenzende huizen in 1945, niet in het midden lijkt te staan ten opzichte van het plein. De openingen, met een verlaagde boog op de nobele vloer en rechthoekig op de bovenste verdiepingen, creëren horizontale strepen die doen denken aan klassieke sereniteit.
De toren, het neuralgische punt van de compositie, heeft een halfrond boogportaal, een balustradebalkon ondersteund door vier borden en twee smeedijzeren lantaarns met geometrische motieven. De tweede verdieping wordt bekroond door de wijzerplaat en daarboven een ijzeren constructie die de klokken bewaakt, gesmeed in 1896 door de Sadurijnse smid Joan Forns. De klokkentoren moest op aanwijzing van Iranzo nog eens 25 cm verhoogd worden.
Langs de strook tussen de eerste en tweede verdieping loopt een echt wandtapijt van bloemenversieringen en gordijnen, en op de toren staat „Stadhuis” en het stadswapen. Het interieur is weliswaar aangepast aan de huidige administratieve behoeften, maar heeft de monumentale omvang behouden (begonnen in 1891) en de Saló de Sessions, de eerste interventie van Iranzo.
Gedurende de 20e eeuw onderging het gebouw af en toe hervormingen: de decoratie van de gevel werd na 1905 toegevoegd; in 1945 werd, om het nieuwe perspectief van het plein in evenwicht te brengen, in het vierde deel een balkon met balustrade gebouwd. Ondanks de veranderingen heeft het Villa House zijn oorspronkelijke waardigheid behouden en is het vandaag BCIL 1663-I (POUM 2010, blad 12) en IPAC 2847.
Het Stadhuisplein, dat het gebouw voorzit, is nog steeds het toneel van plenaire vergaderingen, grote feesten en grote toastjes met cava. Het betreden is het collectieve geheugen binnengaan van een volk dat op het ritme van zijn klokken klopt.
CAT
ESP
ENG
FRA
POR
ITA
ALE
ZH
JA
