Can Mas de la Riera

Tussen de sportmagie van het gemeentelijk complex en de rustige loop van de Lavernó-beek bewaart Can Mas de la Riera het ronde silhouet van de oude Penedès-boerderijen. Met een vierhoekig plan en bedekt met twee wateren met een ongelijke helling, maakt het gebruik van de kleine oneffenheden van het land om ramen te openen op de binnenplaats die het hele complex articuleert, dat vandaag is omgevormd tot culturele uitrusting.
De strikt symmetrische middaggevel toont de sobere orde die typerend is voor landelijke architectuur, terwijl de oostgevel de hoofdingang - een platte bakstenen boog beschermd door een enkel schuin dak - combineert met onregelmatig geplaatste openingen op de begane grond en harmonieus uitgelijnd op de bovenverdieping. Tussen het beschilderde pleisterwerk steekt een aan een ketting gekoppelde tegelsok uit en herinnert aan de oorspronkelijke fabrieksvesting. Aan de westkant zijn verschillende gemetselde bijgebouwen bevestigd, met hellende daken die een grote binnenplaats, een oude schuur en een werkruimte omringen, die tegenwoordig als feestelijke agora worden gebruikt.
Binnenin valt het westelijke portaal op, een halfronde boog geplaveid met stenen takken die plaats maakt voor de oude agrarische bijgebouwen. Ondanks de hervormingen die door de verschillende gemeentelijke scholen-werkplaatsen werden bevorderd, zijn gewelven, balken en de voetafdruk van boerenarbeid bewaard gebleven. De gemeenteraad verwierf het landgoed in mei 1981 en startte vanaf 1980 met een voorbeeldig rehabilitatieprogramma dat van het gebouw een koloniaal huis maakte en sinds 2000 onderdak bood aan muzikale entiteiten die de oude bekers vullen met geluiden.
De muren vertellen ons nog steeds dat, waar tegenwoordig rockbands en kasseien worden gerepeteerd, oogsten werden opgeslagen en bunkers werden gemengd. Het recreatief en cultureel gebruik heeft Can Mas de la Riera opengesteld voor het publiek en kan soms worden bezocht in verband met de activiteiten die daar zijn geprogrammeerd. Deze collectieve toe-eigening is een toonbeeld geworden van erfgoedherstel: het behoud van de boerenessentie zonder afstand te doen van het creatieve bruisen van de hoofdgemeente cava.
De IPAC 33118-inventaris en de vermelding in de POUM van 2010 zorgen voor waakzaamheid ten aanzien van toekomstige interventies. Can Mas de la Riera, met zijn bakstenen bogen, schuine daken en binnenplaats vol muzikale weerklank, is vandaag een levende metafoor van Sant Sadurní's vermogen om verleden en toekomst, platteland en stad, agrarische stilte en modern kompas te harmoniseren.

Te bezoeken: Ja
Toegankelijk: Ja
Meer informatie: Link 1