Op het huidige plein Pont Romà spreekt de volksherinnering nog steeds van een „Romeinse” brug die in 1765 werd gebouwd om de noordoostelijke toegang tot de stad boven de Canaleta-beek te vergemakkelijken. De brug, van populair metselwerk met een enkele getwijnde halfronde boog, was anderhalve eeuw lang een toegangspoort tot Church Street en een symbool van stedelijke groei buiten de muren.
Tijdens de burgeroorlog (1936-39) werd het bouwwerk beschadigd en in de jaren veertig verborg het werk om de beek en het nieuwe plein te kanaliseren uiteindelijk de stoepa's. Historische en archeologische studies — onder leiding van Salvador Llorach en andere lokale onderzoekers — hebben het vermeende Romeinse auteurschap weerlegd, maar hebben de waarde ervan benadrukt als voorbeeld van een moderne brug die met traditionele technieken is gebouwd: een boog met dubbele bogen van onbewerkte blokken die 'dwars' zijn gerangschikt, een paneel met een stevige richel en platte stenen.
Hoewel het niet bekend is of er nog fundamenten onder de bestrating zijn, is de site opgenomen in het archeologisch erfgoed van Catalonië (code 5013) en voor alle werkzaamheden op het plein is archeologisch toezicht vereist. Gemeentelijke panels leggen voetgangers de evolutie van de ruimte uit, van rivierpassage tot stedelijke kruispunten. Tijdens de Philoxera-festiviteiten is het plein gevuld met publiek zonder te beseffen dat ze op het pad stappen van een brug die ooit van levensbelang was voor wagens en trawlers.
De plaatselijke geschiedschrijving noemt het ook Pont de Cap-de-Vall en herinnert aan zijn functie als link met de rivieren van de term. Ondanks de fysieke verdwijning houden toponymie en onderzoek de herinnering levend aan een eenvoudig maar beslissend technisch werk voor de ontwikkeling van Sant Sadurní aan het einde van de jaren zeventig.